نادر فلاح: برای یک نمایش ۶۰۰ میلیون هزینه کردم، اما تماشاگر نیامد!
۳۰ سال فعالیت در تئاتر و هنوز یک سؤال
فلاح درباره اینکه آیا بعد از سال ها فعالیت توانسته به جایگاهی که در تئاتر انتظار داشته برسد یا نه، پاسخ روشنی دارد: در مجموع از وضعیت خود راضی است.او میگوید طی سال های فعالیتش تقریبا در تمام سالن های تئاتر کشور، به جز سالن اصلی مجموعه تئاترشهر و تالار وحدت، تجربه اجرا داشته است. با این حال، همین موضوع برایش یک پرسش ایجاد میکند؛ اینکه چرا بازیگری با سه دهه سابقه کاری هنوز به برخی از مهم ترین سالن های کشور برای اجرای یک اثر دعوت نشده است.
البته فلاح تأکید میکند که پیشنهادهایی برای حضور در چنین پروژه هایی داشته، اما گاهی به دلیل همزمانی با فعالیت های دیگر امکان پذیرفتن آنها را نداشته است.با وجود این، او همچنان از حضور در فضای تئاتر رضایت دارد و میگوید هم کار روی صحنه و هم بودن در پشت صحنه برایش لذت بخش است.
نمایشی که ۶۰۰ میلیون تومان هزینه داشت
یکی از مهمترین بخش های صحبت های فلاح به تجربه کارگردانی خودش مربوط میشود؛ نمایشی که در سالن ناظرزاده اجرا شد و برای تولید آن حدود ۶۰۰ میلیون تومان هزینه کرده بود.
به گفته او، این نمایش از نظر کارگردانی و دیگر جنبه های اجرایی، اثری بود که برای آن زحمت زیادی کشیده شده بود، اما در نهایت نتوانست آن طور که انتظار داشت تماشاگر جذب کند.
فلاح در توضیح دلیل این اتفاق، به واکنش های برخی کاربران در تیوال اشاره میکند. از نگاه او، عده ای از همان روزهای ابتدایی اجرای نمایش، برخوردی منفی و تهاجمی با اثر داشتند و این واکنش ها میتوانست روی تصمیم مخاطبان برای خرید بلیت تأثیر بگذارد.
او در نهایت میگوید خودش از این نمایش متضرر شده، هرچند معتقد است همه تجربه هایش در تئاتر به شکست مالی ختم نشده اند.
انتقاد نادر فلاح از شیوه نظر دادن در تیوال
بخش دیگری از صحبتهای فلاح به تیوال و نقش نظرات کاربران این پلتفرم در انتخاب تئاتر مربوط میشود.
او معتقد است مخاطبان نباید صرفا براساس چند نظر شخصی درباره دیدن یا ندیدن یک نمایش تصمیم بگیرند. از نگاه فلاح، نظر دادن درباره یک اثر با نقد تخصصی تفاوت دارد و هر مخاطبی الزاما دانش یا تجربه لازم برای تحلیل یک نمایش را ندارد.
البته او احتمال وجود ضعف در یک نمایش را هم رد نمیکند و میپذیرد که ممکن است آثار خودش نیز بدون نقص نباشند. با این حال، تأکیدش این است که چند نظر پراکنده نباید سرنوشت یک نمایش را تعیین کند.
چرا سالنهای تئاتر پر نمیشوند؟
از نگاه فلاح، مشکل فقط به کیفیت یک نمایش یا تبلیغات آن محدود نمیشود. یکی از چالشهای اصلی تئاتر امروز، کمبود تعداد تماشاگران نسبت به تعداد سالنها و اجراهاست.
او با اشاره به تجربه نمایش تک نفره «جایی که گوزن ها آواز میخوانند» که از آثار پرفروش او بوده، میگوید بعضی اجراها میتوانند مخاطب زیادی پیدا کنند، اما تعداد کلی تماشاگران تئاتر هنوز آن قدر نیست که همه سالن ها را پر کند.
از طرف دیگر، مخاطبانی که بودجه مشخصی برای تماشای تئاتر کنار میگذارند، معمولا ترجیح میدهند آن را صرف نمایشهایی کنند که بیشتر درباره شان صحبت شده یا بازیگران شناخته شدهتری دارند.
فلاح معتقد است اگر تعداد مخاطبان تئاتر افزایش پیدا کند، دیگر موفقیت یک نمایش به قیمت شکست نمایش دیگری تمام نمیشود و سالن های بیشتری امکان جذب تماشاگر خواهند داشت.
مطلب این مقاله به نقل از khabaronline.ir است.
دیگران میخوانند : ردپای چارلی چاپلین در تئاتر ایران، با حمایت مدرسه دلقک لس آنجلس
